De beste films spelen zich doorgaans af op Amsterdam Avenue
Het was druk op straat. Mensen liepen met ferme passen naar een vol en vochtig metrostation of probeerden een van de vele taxi’s aan te houden. Ik hoorde druk getoeter, het natuurlijke lawaai van de wind, een orkest aan sirenes en rook de sterke geur van gebrande pinda’s en pretzels. Het was koud op straat. Ik droeg een muts om mijn oren warm te houden en door mijn iets te dunne handschoenen heen voelde ik mijn vingertoppen steeds stijver worden. Ik haalde het stukje karton van mijn koffie en vouwde mijn handen rond de warme beker. Het was zo’n avond waarop je de deur van de bioscoop iets harder achter je dichtgooit en het binnentreden voelt als een hemelse vlucht naar een vrouw die je enkele uren warm zal houden: factory girl.
De straten leken uitgestorven. Niets zou een onwetende doen vermoeden dat het vrijdag was. De trapper van mijn fiets scheurde steeds verder in waardoor ik geen kracht meer kon zetten met mijn rechtervoet. Ik had twee taxi’s met een blauw nummerbord gezien, ze gaven me geen voorrang. Vlak voor de bioscoop stond een leeg fietsrek. De geur van slechte wiet verspreidde zich over straat. Vier jongens floten meisjes na die zeker acht jaar jonger waren, terwijl een stadstram mij luid rinkelend tot stoppen maande. Vanachter de tram verscheen een oudere vrouw. Tegen een decor van rood licht en talloze seksproducten probeerde ze zo nonchalant mogelijk om geld te vragen. Juist op dat moment werd ze afgeleid door een dappere agent. Ik liep door, over een kwartier zou de voorstelling beginnen. Het was zo’n avond waarop je deur van de bioscoop achter je dicht laat vallen en het binnentreden voelt als een directe toegang tot een beugelflesje bier: rocknrolla.
In niets leek hij op een drukke stadsbewoner. Ongeschoren, maar met strakke bakkebaarden, had hij een lange stoffen jas met een iets te wijde spijkerbroek gecombineerd. De witte renschoenen staken fel af bij de leren jas die zijn vriendin tot aan haar laarsjes droeg. De felle lijnen in haar gezicht waren opgepoetst met een flinke laag make-up, maar van dichtbij was haar ware leeftijd niet te camoufleren. Men stond in afgezette paden rustig te wachten, de meest individuele en chaotische stad van het land draaide op orde. De jongens die in deze stad eindelijk hun identiteit prijs hadden durven geven. De donkere man die hier was opgegroeid en nu even niet thuis wilde zijn. Twee meisjes die na weken van studie in hun joggingbroek eindelijk de deur uit waren in hun iets te korte rokje. Een ander meisje die met het veel te grote grijze vest op haar eerste afspraakje de strenge winter verraade. De lucht leek te schreeuwen: het is bijna kerst.
Drie schooljongens met een vieze spijkerbroek en losse veters gooiden zoete popcorn naar elkaar. Corporale heren lieten hun flesjes tegelijk ploppen en om me heen zag ik bontkragen in alle kleuren van de regenboog. Leren schoenen met klitteband, een Burberry-petje van de markt en jongens met een plat en vierkant tasje om hun nek. Een jongen met een strakke broek bond nog snel zijn fietsverlichting om de stalen ring van zijn sleutelhanger, terwijl zijn vriendinnetje de nieuwste sms-toon van Jamba liet horen. Slechts één deur leidde deze stad naar de verschillende zalen. De rij werd vanaf de zijkant steeds groter, onoplettende mensen lieten anderen voorbij glippen en een betere plek innemen. Plukjes mensen stonden zelfs te wachten bij de trap van de uitgang om stieken aan het gedrang te ontsnappen. Een ouder stel keek het met verbazing aan, de wanhoop was vanachter de ronde glazen van haar bril af te lezen. De lucht leek te schreeuwen: het is bijna sinterklaas.
Vanuit de wereld van de film stapten we twee uur later door het opendoen van dezelfde magische deur als eerder op de avond terug in een werkelijke wereld zonder fantasie. Bij Katz’ Deli op Houston Street sloeg ik rechtsaf de Haarlemmerstraat in. Ik bond mijn fiets aan een lantaarnpaal naast de Albert Heijn en besloot nog snel een Sam Adams in Parkside Cafe te drinken. Niet veel later had ik op weg naar huis een gesprek over complot-theorieën met een Russische taxichauffeur en liet ik me op de hoek van 1st Av. en 55th St. afzetten in Westerpark. Vanavond had ik een glansrijke rol gespeeld.
“Een jongen met een strakke broek bond nog snel zijn fietsverlichting om de stalen ring van zijn sleutelhanger”…. Goeie tip vriend ;)
Ik zwijg in deze ;)
mooi hoe je in de laatste alinea alles in de war gooit! :-)
journalist binnen de VN? Lijkt me ook wel iets, hoe werkt dat?