Onsluike sluikreclame
Tijdens een avondje ‘tijd doden’ en ‘verstand op nul zetten’ is mijn tv om 20:00 uur afgestemd op RTL4: tijd voor Goede Tijden Slechte Tijden. Na het voorstukje, de vertrouwde tune en de allereerste scène wekt niet het matig aanwezige acteertalent of de slechte verhaallijn, maar de styling mijn verbazing. In de allereerste scène wandelt een van de personages hotel de Rozenboom binnen. Niet basic en doorsnee gekleed als altijd, maar gehuld in een knalgeel shirt met daarop het roodbruine logo van de enige echte Chocomel in enorm formaat afgedrukt. Hier is overduidelijk sprake van sluikreclame, en wel van een nogal onsluike variant.
Dat in GTST de gebruikte laptops allemaal van Apple zijn, het blad Vriendin binnen één aflevering meerdere malen wordt gelezen, er regelmatig een handjevol Pringles wordt gegeten en er af en toe een kopje Senseo Chocomel wordt gedronken, daar kan ik mee leven. Ik begrijp dat adverteerders in de strijd tegen de wegzappende kijker tijdens het reclameblok, gebruik maken van brand placement tijdens het programma. Een inmiddels welbekende en veelgebruikte marketingtechniek waarbij het product (tot meerdere malen en misschien vervelens aan toe) duidelijk herkenbaar in beeld komt. Maar een acteur die meerdere scènes te zien is met een behoorlijk in het oog springend shirt met daarop een borstbedekkend logo, is voor mij toch echt een geheel nieuw fenomeen. Mijn grote vraag: waar ligt de grens en what’s next? Gordijnen van De Friesche Vlag, Klene Muntdrop als betaalmiddel of een baby genaamd Unox?
Had me nog gerealiseerd dat wanneer sluikreclame teveel opvalt, het opeens wel irritant wordt. Het mag dus eigenlijk alleen onbewust waargenomen worden, en dan is het acceptabel?
Voor mij ligt de grens bij onnatuurlijk gedrag. Wat er allemaal te zien is zal me een rotzorg zijn, als er maar niet extra veel aandacht voor een merk is en het ten koste gaat vd content. Ik trek een dikke streep als de ene GTST’er tegen de andere zegt: “Wil jij misschien ook nog een kopje Sara Lee Douwe Egberts Pickwick Passionfruit Strawberry?”
Het Chocomel-shirt in dit voorbeeld vind ik niet acceptabel, omdat het bij mij tijdens het kijken ergernis opriep. Sluikreclame mag naar mijn mening niet ten koste gaan van het kijkplezier. Dit punt is alleen moeilijk te generaliseren aangezien deze vorm van reclame niet bij iedereen even veel weerstand oproept. Begrijp me niet verkeerd… Op zich vind ik niks mis met het dragen van kleding met een subtiel(!) merk of logo in een soap als GTST, maar wel als dit (in combinatie met andere shots waarin meerdere malen een gele Chocomel mok te zien is) leidt tot een ware overkill.
Daar heb je gelijk in Anniek, ik ben dan ook blij dat ik nog nooit een aflevering GTST heb gezien. En zo te lezen komt daar niet snel verandering in ;)