Bloggers, betreed de offline wereld!
David Fenton is de PR man van links Amerika. Of progressief Amerika, om met zijn woorden te spreken. Hij is een allrounder, van tekstschrijver tot concertorganisator, met een leven uit een intelligent jongensboek. Bovendien tackelt hij het vooroordeel dat PR mensen voor geld alles zeggen. ,,Fenton Communications is anders, wij hebben een visie,” zegt Fenton in de Washington Post. Deze idealistische en succesvolle Amerikaan zou een rolmodel moeten zijn voor elke blogger met een missie.
Op zijn dertiende verjaardag kreeg David een camera. Drie jaar later was hij professioneel fotograaf. Tijdens zijn middelbare schoolperiode kreeg hij een opdracht van Life en weg was David. In de voorzomer van het hippietijdperk verliet hij school, took the money and ran. Gehuld in de wietwalmen van de hippies bouwde hij aan zijn carrière. Politiek activist en ‘Yippie’ Abbie Hoffman was zijn mentor, dichter en hippielobbyist Allen Ginsberg leerde hem mediteren.
De lijst van activiteiten die hij ondernam, lijkt eindeloos. Nadat hij bekendheid had verworven als anti-Vietnamoorlog activist, organiseerde hij de vijfdaagse “No Nukes” concerten in 1979, overtuigde 750 chefkoks geen gerechten met zwaardvis meer te maken, haalde Nelson Mandela in 1990 naar de VS en strijdde zij aan zij met Al Gore tegen global warming. Een mooi voorbeeld dat zijn oeuvre typeert, is zijn actie tegen benzineslurpende auto’s. Op posters en in advertenties drukte Fenton de volgende slogan af: “What Would Jesus Drive?”.
Eén tak van zijn campagnes wil ik graag uitlichten, hetgeen Fenton een rolmodel maakt voor Nederlandse bloggers. Fenton neemt namelijk ook websites en blogs onder zijn hoede, zoals Appealforredress.org en Moveon.org. Mede dankzij hem zijn in het Amerikaanse medialandschap bloggers en online petities heuse opiniemakers.
In Nederland is de blogosfeer echter nog niet zo ver. Wanneer durven Nederlandse bloggers de zware verantwoordelijkheid van opinieleiders aan? Wetenschapper en journalist Marc Chavannes weet het afgelopen april aan het ontbreken van een debatcultuur, een gebrek aan “public intelligence” en schaalgrootte. Lees hier een samenvatting door GeenCommentaar. Ik ben het volledig met de bevindingen van Chavannes eens.
Nu kan u als blogger twee dingen doen. Eén, accepteren, of twee, lef tonen en die Nederlandse mentaliteit aanpakken. Zodra bloggers daar een begin aan maken, valt het probleem van de schaalgrootte ook weg. Weblogs moeten hun doelgroep vergroten, tijd om de mainstream te ontdekken.
Hoe? Door buiten de context van het web te treden. Breng de online activiteiten naar de offline wereld. Organiseer debatten, workshops, lezingen en ludieke (sorry voor de woordkeuze) acties die een breed publiek aanspreken. Bloggers komen steeds vaker braaf opdraven naar debatten georganiseerd door organisaties als de NvJ, maar wanneer kunnen journalisten eens komen kijken naar activiteiten neergezet door bloggers?
Lastig, lastig hoor ik u denken. Dat valt best mee. Niet zo drempeldenken beste bloggers van Nederland. Spotlight Effect organiseert zonder budget blogworkshops voor studenten. Het kost niet veel en na elke workshop kent de wereld weer een aantal studenten dat bekender is geworden met het fenomeen bloggen. Een kleine stap naar iets groots.
Vooralsnog weet alleen Geenstijl punten op de publieke agenda te krijgen. De rest van bloggend Nederland kijkt bewonderend toe. Als u tegen de doorsnee Nederlander begint over weblogs, krijgt u ongetwijfeld vaak als antwoord: “uh.., Geenstijl toch?”. Tijd om aan dat ‘rijtje’ enkele blogs toe te voegen met een meer nobele insteek. Denk aan de acties van Fenton. Is een weblog en haar publiek het ergens niet mee eens? Zorg dan als blogger dat de volgers van de traditionele media hier ook van horen. Bestorm het Binnenhof, zet net als GC de politie voor schut of vind een BN-er die uw standpunten de media in wil schreeuwen. Ik hoop dat u begrijpt wat ik bedoel en ik het cliché ‘niet geschoten is altijd mis’ achterwege mag laten.
Kortom, wees ambitieus, hang een poster van Fenton boven uw bureau en sleur het grote publiek de blogosfeer in.
Goed stuk EJ, ik ben blij dat je de Amerikaanse mentaliteit naar Nederland wil vertalen! Als we ons verenigen (United) raakt de publieke opinie immers in alle staten (States).
Wat een woordgoochelaar die Phil!
Ernst, Zou je mij kunnen uitleggen wat er zo sterk is aan de ‘What would Jesus drive?’-campagne?
Die Amerikanen zijn daar heel gevoelig voor (Jesus, the Lord, etc.), ik denk dat?
Inderdaad, bovendien heb je daar onder jongeren armbandjes waar What Would Jesus Do opstaat. Een soort mantra waar ze zich aan houden. Dit is een leuke variatie daar op en speelt ook goed in op hun geweten.
“Vooralsnog weet alleen Geenstijl punten op de publieke agenda te krijgen.”
??? Wat is dit voor nonsens? Hoe komt u daarbij? Niet alleen is het niet waar, GeenStijl is niet eens een weblog – aldus haar redactie. Misschien moet u toch maar eens gaan leren dat journalistiek iets van onderzoek naar feiten inhoudt, en dat het zeer zeker geen vehikel voor zelfbevrediging is.
Dankjewel voor het korte lesje journalistiek Sonja, ik hoop dat bezoekers die nog in het ongewisse over dit prachtige vak verkeerden er iets van opgepikt hebben.
De redactie van GS roept zoveel, neem je dat ook allemaal serieus? is Felix Meurders echt dood? GS voldoet aan alle aspecten van een weblog, dus dan is het er een. Als zij graag pretenderen iets anders te zijn, moeten ze dat vooral doen.
Incidenteel weet een andere weblog ook weleens iets in het nieuws te krijgen, maar dat zijn gelukjes. GS blijft het telkens flikken. Tijd voor andere weblogs om ook opgepikt te worden door de mainstream.
Ik neem GeenStijl niet serieus, wat nu? Ik schrijf niet: “Vooralsnog weet alleen Geenstijl punten op de publieke agenda te krijgen.” Dus wat is het: neemt u uw eigen woorden nou serieus of niet?
Is ‘in het nieuws komen’ – wat natuurlijk grotendeels in de media van GeenStijl’s sponsors gebeurt – hetzelfde als ‘punten op de publieke agenda krijgen”? Wat houdt dat volgens u in, de publieke agenda? In mijn agenda staat het niet. Staat het in uw agenda? Staat Paris Hilton dan ook in uw of de publieke agenda?
Wat is mainstream? Kan mainstream iets ‘oppikken’? Welke belangen spelen er in de mainstream?
Sonja
De publieke agenda is zoveel als dat waar de bevolking het over heeft. Of het nu over Paris Hilton gaat of over het vermeende heengaan van Felix Meurders -inclusief nasleep-, het zijn allen issues waar het publiek over geinformeerd wil worden en waar men in het dagelijks leven over praat. Hoewel zij GS geenszins serieus neemt, hecht de mainstream nu en dan wel degelijk waarde aan hetgeen er op voornoemde blog verschijnt.
Aangaande het begrip mainstream: iets is ‘mainstream’ als het een algemeen geaccepteerd verschijnsel is. Bijna iedereen die zich op het internet begeeft heeft wel eens gehoord van GeenStijl (overigens ook in media die niet door GS gesponsord worden), iets dat vooralsnog niet het geval is met de meeste blogs.
Bedankt voor de uitleg Jerry. Ik begrijp eruit dat ‘de publieke agenda’ in wezen niets betekent. En dat mainstream in feite meer een smaak betreft dan dat het iets zou betekenen. Het gaat dus om populariteit (en commercie). En bijv. Felix Meurders is een middel om dat te bereiken. Of het ergens over gaat is niet belangrijk. GeenStijl is een doodgewoon roddelblaadje. En dan kun je stellen: “ja maar die zijn ook belangrijk”, en dan zeg ik: “ja joh zal wel”, en ga ik over tot de orde van de dag. Het faciliteert een publieke mainstream behoefte – maar dat doet wc-papier ook.
“(overigens ook in media die niet door GS gesponsord worden)”
Vandaar mijn “grotendeels”.
En is het eigenlijk niet zo dat de ‘mainstream’ ‘de publieke agenda’ vormgeeft en bepaalt? Immers, wat het publiek niet weet, kan moeilijk op de publieke agenda staan.
Wat dat betreft is GeenStijl een interessant gegeven: het construeert hypes, maar verslaat geen nieuws. Iets als hoor en wederhoor wordt niet toegepast. Iets als objectiviteit bestaat niet. De woorden “vermeend” en “naar zeggen” en “aldus” zul je er niet lezen. Aan onderzoek doen ze niet. Ethiek – wat is dat, zal de redactie zeggen. We hebben hier in wezen te maken met een al dan niet populaire dictatuur.
Dit zijn belangrijke zaken voor toekomstige ‘communicators’ om te overdenken. Is populariteit een teken van vakmanschap. Is in de media komen een teken van belangrijkheid. Wat is belangrijk. Is het prettig om je geld te verdienen aan het defameren van individuen en bevolkingsgroepen. Wil je bij de mainstream horen of burgers informeren. Ben je broodschrijver of dissident.
@ Sonja, de manier waarop GS aandacht krijgt, staat me vaak niet aan. Maar wat ze wel kunnen, is out of the box denken. De meeste bloggers zijn te conservatief, en vinden het web wel best. Mijn idee is dus, laat die goede en kritische artikelen wat meer in de picture staan.
Blogs zijn over het algemeen een goed alternatief voor het eenzijdige nieuws dat in de traditionele media verschijnt. De mainstream, het grootste gedeelte van de bevolking, ziet dat nog niet. Als blogs nu wat meer bekendheid vergaren, heeft dat tot gevolg dat burgers beter geinformeerd worden.
Een beetje in de lijn van: http://www.spotlighteffect.nl/?p=141
Sorry, ik zal er wel te oud voor zijn, maar wat is precies out of the box denken? Dat GeenStijl nu T-shirts verkoopt à 35 euro per stuk, of deels eigendom is van de Telegraaf?
De meeste bloggers zijn te conservatief: in wat? Ik ben ook een blogger (en web designer), en ik vind niet alleen het web ‘wel best’, maar een uitstekend medium. Ik heb meer aan 10 geïnteresseerde lezers dan 10.000 ‘bezoekers’. En vreemd genoeg, laatst stond een artikel over een weblog van mij op pagina 2 van het NRC. Ze hebben mij erover benaderd, heb ik helemaal niets voor gedaan.
Dus dan zou je denken: nu loopt het storm. Welnee, het kabbelt rustig door als altijd.
Iedereen wil populair zijn. Hele boekwerken zijn er geschreven over hoe je je hits kunt opkrikken. Mocht dat lukken (als web designer weet ik dat het grotendeels bullshit is), dan heb je nog geen lezers. Er bestaan namelijk amper lezers op het internet. Dat weet ik uit ervaring. Nee, ik ben nog steeds van mening dat kwaliteit meer loont en de lange adem heeft.
Op zich bestaat het fenomeen ‘weblog’ natuurlijk niet echt, het is gewoon een website, zij het dynamisch aangestuurd, op datum met reactiemogelijkheid, met een beetje php. Mijns inziens zijn er heel veel mensen die ‘maar een blog beginnen’ omdat het er nu eenmaal is, en vaak gratis aangeboden wordt. Zo van: kijk, ik heb ook een website, dus ik tel mee. Mensen willen graag meedoen, dan voelen ze zich geaccepteerd en zodoende veilig – een bekend psychologisch gegeven. Maar net als persoonlijke websites, het blijft 98% lelijk, vervelend, en oninteressant.
Wat ik weet van de Nederlandse weblog scene (de Dutchbloggiesclub, Marketingfacts, Adformatie e.d.) is dat inhoud niet telt, maar populariteit. Want daar kun je geld mee verdienen – en zijn zij bezig om de weblogwereld te vercommercialiseren.
Maar dat is een traditioneel gegeven. Zodra er een groep of beweging ontstaat die wel eens staatsgevaarlijk zou kunnen zijn, worden ze òf opgenomen in de commercie (iedereen is om te kopen – zie GeenStijl) òf ze worden gemarginaliseerd. Dat gebeurt met politici, met journalisten, met schrijvers, en met webloggers. De commerciëlen roepen dan dat ze succesvol zijn, dat meer een excuus vormt voor hun ‘zondeval’. De dissidenten gaan gewoon door, want who cares, de wereld draait voor hen toch wel door.
“Als blogs nu wat meer bekendheid vergaren, heeft dat tot gevolg dat burgers beter geinformeerd worden.”
Dat is een stelling die helemaal niet klopt. Er zijn namelijk weblogs met heel veel bekendheid, maar die absoluut niet informeren. En neem maar van me aan dat die populairder zijn dan informatieve weblogs. Hoeveel informatieve niet-commerciële weblogs ken jij?
Zouden er 100 weblogs bestaan, ja, dan kun je misschien wat. Maar met 100 miljoen (is dat een reëel aantal?) is het net zo uniek als de spijkerbroek die je draagt of de stof van je Ikea-bank.
Mag jij kiezen Ernst-Jan: of jij bent te naief of ik ben te cynisch :)
Ik heb met interesse het artikel van je link gelezen. IPS wordt geduld, omdat zij marginaal is, de bekende situatie die ik hierboven al beschreef. Dat zij, volgens krantenmannen onvoldoende kwaliteiten zou hebben is gelogen. Wat hun probleem met het IPS is, is dat berichten over de Derde Wereld niet spannend genoeg zijn voor de lezer. Ik zal dat illustreren met wat uitspraken (pak alvast een teiltje).
—————
Pieter Broertjes – hoofdredacteur Volkskrant:
“Sinds mensenheugenis schrijven kranten over het diepgaande conflict tussen Joden en Arabieren – en het schiet niet echt op. Met die ingredienten maak je geen spannende kranten. Zeker niet voor jonge lezers.”
“het schiet niet echt op” – daarmee bedoelt Broertjes natuurlijk: voor de verkoop van zijn krant. “Sinds mensenheugenis” is nog geen eeuw, met het immense lijden van miljoenen mensen die nog steeds etnisch gezuiverd worden tegen alle mensenrechten en oorlogsrechten van internationale akkoorden in – dat is niet spannend genoeg, en zeker niet voor jonge lezers…
“Luyendijks scherpe pleidooi tegen de heersende journalistieke codes is ook bedreigend. Het maakte onze spelers in het veld kwetsbaar. Zij vinden Joris naief.”
(Joris Luyendijk is een journalist die, overigens zeer milde, kritiek heeft op massamediajournalisten)
Broertjes stelt dus dat een pleidooi voor goede journalistiek, van ‘zijn spelers’, “bedreigend” is. Wat natuurlijk echt bedreigend is is wanneer Luyendijk de Volkskrantjournalisten zou ontmaskeren als propagandeurs.
“de geoefende waarnemer weet dat de werkelijkheid vaak wordt verdraaid”
dat journalisten deze “mechanismen… wel kennen, maar waaraan we niet dagelijks willen worden herinnerd”
Frits van Exter – hoofdredacteur Trouw:
‘De conditionering van de kudde’ (Extra magazine)
“Lezers horen wantrouwend te zijn tegenover de media… De aandacht van de media (wordt) natuurlijk voor een belangrijk deel gestuurd… door de politieke machten… Dat geldt voor de nationale politiek, maar natuurlijk ook voor de internationale politiek… Het heeft voor een deel te maken met de vluchtigheid van het medium. Deels ook volgen de media elkaar, sommige zijn dominanter, en andere lijden aan kuddegedrag… Als je volgend bent, dan betekent dat als een autoriteit, of iemand die gekozen is om een bepaald gezag uit te oefenen, zegt “ik vind dit een belangrijk onderwerp, daar gaan we nou es wat aan doen,” dat je dat ook bekijkt. De dingen waar hij het niet over heeft, die volg je dus minder… het werkt voor een deel reflexmatig. Reflexen zijn het, je bent daar geconditioneerd in.”
Hans Wansink en Sara Berkeljon – Volkskrantjournalisten
“Wij menen dat het aan de journalist zelf is te beoordelen in welke gevallen wederhoor zinvol en noodzakelijk is. Het opnemen van een ontkenning maakt het voor de lezer moeilijker zelf te beoordelen wat waar of aannemelijk is.”
@ sonja; “Ik ben ook een blogger (en web designer), en ik vind niet alleen het web ‘wel best’, maar een uitstekend medium.”
Interessant statement. Welke weblog mag ik met mijn bezoek vereren?
@Eurvin, deze: (laat maar)
@Sonja, pfoeh, wat een hoop informatie. Soms is discussieren in het echte leven makkelijker. Ik heb vier maanden voor IPS gewerkt, op hun Verenigde Naties bureau. de verhalen die ik schreef, waren inderdaad weinig sexy. De uitdaging was om het toch aantrekkelijk te maken. Zie bijvoorbeeld; http://www.spotlighteffect.nl/?p=170
Ik kan je wel vertellen dat ze binnen IPS nu hard aan de slag zijn om meer bekendheid te vergaren. Ironisch maar waar, onder andere door bloggers van nieuws te voorzien. In NL gebruikt naast SLE, ook Sargasso IPS, zie: http://www.sargasso.nl/archief.....destokers/
Dus noem me naif, of jezelf cynisch, maar het is ieder geval het proberen waard.
Als de rest van mijn reactie je blijkbaar niet interesseert moet je er maar van uitgaan dat mijn weblogs je nog minder zullen interesseren.
Tevens blijf ik liever anoniem, heb al genoeg aan bedreiging aan m’n broek gehad.
De reactie hierboven was voor Eurwin.
@ Sonja, wist niet dat je anoniem wilde blijven, url is weggehaald.
O, okee. Niet zo’n goeie move.
Ernst-Jan: die je noemde was er trouwens een van de drie, de minst actieve eigenlijk, maar goed.
Wil je alsjeblieft geen “sexy” willen verhalen schrijven over andermans ellende?! Waarom zou je dat willen? Of vind je dat dat moet misschien? Wat mij betreft moet je maar denken dat wat het IPS ook publiceert, of op welke manier het dan ook wordt gebracht, het doet er niet toe, want zaken die mensen ‘onprettig’ vinden (gewetensdingetjes) worden toch nooit populair. Kun je maar beter voor inhoudelijke kwaliteit blijven gaan.
Het lijkt me overigens een hele klus om al die on-sexy informatie in een leesbaar stuk te zetten, maar ik vind het goed gedaan.
Met sexy bedoel ik wederom aantrekkelijk voor het grote publiek. Als ik een sexy verhaal over TBC schrijf, bedoel ik dat ik het zo schrijf dat mensen het willen lezen. Bijvoorbeeld door James Nachtwey te noemen. Ik geloof in het positieve van de mens, dus ik ga er vanuit dat zodra iemand leest hoe verschrikkelijk het is (dmv keiharde statistieken) dat iig de beeldvorming beinvloedt wordt.
Het is in mijn ogen al winst als zo’n persoon weet dat TBC geen ziekte is die alleen in de Middeleeuwen bestond. Stapje voor stapje komen we er wel. En door het internet worden er steeds meer mensen aan deze info blootgesteld.
Dank trouwens voor het compliment.
Ik denk met je mee. Wat dacht je van het idee, ik verzin dit ter plekke, dat het IPS misschien meer baat zou hebben bij het zich profileren als underdog, counter-agency? Dus niet doen alsof het ‘ook een van de persbureaus’ is – die indruk krijg ik wanneer ik hun website bekijk – maar zich juist wat rebelser en anti-establishment gaat opstellen?
Ik denk hierbij aan websites als (bijna persagentschappen eigenlijk) InformationClearingHouse, TruthOut, AntiWar.com en CommonDreams – die het mijns inziens erg goed doen.
@sonja: “Als de rest van mijn reactie je blijkbaar niet interesseert”
@sonja: “De reactie hierboven was voor Eurwin.”
Als jij mijn naam met net zoveel interesse zou lezen als ik jouw comments zou je geen spelfout maken. ;-)
(Leuke weblog btw, handig dat ik mails ontvang met de originele inhoud van de comments)
Je mag mensen met een handicap niet uitlachen EURVIN, heeft je moeder je dat niet geleerd? Heb jij geen manieren?
Ik ben in ieder geval blij voor je dat je nog een beetje triomf hebt kunnen scoren in je inbox, en dat de lezers hier daarvan mee mogen genieten.
:X
http://www.urbandictionary.com.....?term=%3Ax
bovenste definitie.
Beste sonja,
Na mijn initiële verbazing op je reactie volgt hier mijn reactie:
Ik vraag me af of je bekend bent met de fundamentele attributie fout. Hier volgt de definitie en een uitleg zoals ik het zie.:
Met de fundamentele attributiefout wordt de neiging bedoeld om gedragingen of gebeurtenissen die als negatief worden ervaren, en waarbij een andere persoon betrokken is, te wijten aan de persoonlijkheid of het karakter van die ander; is men zelf echter de betrokkene, dan wijt men het negatieve voorval aan omstandigheden. (http://nl.wikipedia.org/wiki/F.....ibutiefout)
Met de fundamentele attributiefout wordt de neiging bedoeld om gedragingen of gebeurtenissen die als negatief worden ervaren, en waarbij een andere persoon betrokken is:
“Als de rest van mijn reactie je blijkbaar niet interesseert moet je er maar van uitgaan dat mijn weblogs je nog minder zullen interesseren”
(Dit blijkt volgens mij feitelijk nergens uit. Zou je dit willen aantonen?)
te wijten aan de persoonlijkheid of het karakter van die ander;
“je blijkbaar niet interesseert”
“je nog minder zullen interesseren”
“heeft je moeder je dat niet geleerd? Heb jij geen manieren?”
(Graag een uitleg over wat mijn karakter hiermee te maken heeft zonder dat je ervan uit gaat dat ik bepaalde dingen niet heb geleerd of bepaalde manieren niet heb?)
volg je het nog????
———————————–
Hier volgt de rest van definitie:
Is men zelf echter de betrokkene, dan wijt men het negatieve voorval aan omstandigheden.
sonaja @ eurvin: “De reactie hierboven was voor Eurwin.”
eurvin @ sonja “Als jij mijn naam met net zoveel interesse zou lezen als ik jouw comments zou je geen spelfout maken. ;-)”
(ja, hier attibueer ik, met een knipoog, jouw spelfout ook aan desinteresse. Het gaat er echter om dat ik je wijs op een persoonlijke fout en jij vervolgens het volgende gebruikt als een verklaring)
“Je mag mensen met een handicap niet uitlachen”
Ik heb respect voor het feit dat je het presteert om drie weblogs te onderhouden en webdesigner bent ondanks een handicap. Dit kon IK echter niet weten. Het verbaast me wel dat deze handicap je, ondanks je werkzaamheden, niet in staat stelt mijn naam op een correcte manier van het scherm te lezen. Ik kan alleen aangeven dat mijn interesse in jouw weblog ontstaan was naar aanleiding van het lezen van je reacties. Een interesse van blogger tot blogger dus.
Ik zal echter geen persoonlijke vragen meer stellen: een onderdeel van de fundamentele attributiefout die niet in de wikipedia staat is namelijk dat de “externe situationele omstandigheden/factoren” altijd onderschat worden.
“Tevens blijf ik liever anoniem, heb al genoeg aan bedreiging aan m’n broek gehad”
Ik zal dit dus maar heel seriues nemen. Succes nog met on- en offline werkzaamheden!
even voor de volledigheid de links:
http://nl.wikipedia.org/wiki/F.....ibutiefout
en over mij:
http://eurvpeurv.hyves.nl
http://www.student.uva.nl/euvin.morman
http://www.spotlighteffect.nl/?page_id=127
http://www.virb.com/eurvin
http://eurvlog.wordpress.com
Dank voor je respect Eurvin, het is wel eens goed om te horen dat je gewaardeerd wordt.
@ Sonja, voor het westen zou dat een goede strategie zijn. Maar in ontwikkelingslanden en het ‘zuiden’ van de wereld werkt de huidige formule bijzonder goed.
Dan valt het zeker te overwegen aangezien het IPS haar nieuws vooral schrijft om het Westen op de hoogte te brengen van zaken die spelen in de Derde Wereld. Toch?
Ja, dat behoort tot hun doelen. De missie is om het informatiegat te dichten dat de mainstream (gaan we weer met dat woord ;-)) media laat vallen. Maar het is voor mensen in ontwikkelingslanden ook een goede bron van ‘objectieve’ informatie over hun land.
Voordeel van meedoen met de grote jongens is dat ze serieus worden genomen. Zo krijgt IPS van de UN een driekamerkantoor. Als je jezelf als activistisch neerzet, heb je ook minder toegang tot het nieuws. IPS is bijvoorbeeld nu in de mogelijkheid om dagelijks vragen te stellen aan Secretaris-Generaal Ban.
Dat is dus het risico waar ik een beetje mee zit.
In feite zeg je dus dat het IPS, door ‘mee te doen’ collaboreert (sorry maar ik weet even geen ander woord) met ‘de grote jongens’ en zodoende de dominantie van Westerse propaganda en de marginalisering van dissidenten ondersteunt en daarmee natuurlijk in stand houdt.
Ik heb het hier al eerder geschreven, dat er twee manieren zijn om dissidente geluiden aan te pakken. 1. ze inlijven om er zodoende controle op uit te oefenen, of 2. ze marginaliseren en ze kapot te maken/schrijven.
Een zeer recent voorbeeld (van nr. 2) is Norman Finkelstein:
http://www.normanfinkelstein.c.....38;ar=1090
http://en.wikipedia.org/wiki/Norman_Finkelstein
Zo makkelijk gaat dat dus – in de VS is vrijheid van meningsuiting altijd een non-issue geweest (zoals het ook in Nederland een ‘political tool’ is geworden), tenzij het begrip gebruikt kan worden om van een vijand aan te tonen dat hij niet deugt. Meer is het niet. Zolang journalisten en persbureau’s in dit sprookje blijven geloven, blijven ze eraan meewerken.
‘Ja maar anders hebben we invloed’ is een bekend argument. Maar dat is ook een keus. Onafhankelijkheid is inderdaad de moeilijkste weg. Maar het blijft een bewuste keuze: je doet mee of niet. En wat de Derde Wereld daarmee opschiet is een vraag, niet een constatering.
CHOMSKY:…and the report they (mensen rond Jimmy Carter) put out called “The Crisis of Democracy.” That report reflects attitudes that go way back. Even the mainstream democratic theorists have always understood that when the voice of the people is heard, you’re in trouble, because these stupid and ignorant masses, as they’re called, are going to make the wrong decisions. So, therefore we have to have what Walter Lippmann, back in 1920 or so, called the “manufacture of consent.” We have to ensure that actual power is in the hands of what he called a specialized class — us smart guys — who are going to make the right decisions. We’ve got to keep the general population marginalized because they’re always going to make mistakes.
QUESTION: You said Reagan is an interesting political figure. Why?
CHOMSKY: Because from a point of view which perceives democracy as a problem to be overcome, and sees the right solution as being farsighted leaders with a specialized class of social managers — from that point of view, you must find means of marginalizing the public.
QUESTION: Marginalizing?
CHOMSKY: Reducing them to apathy and obedience, allowing them to participate in the political system, but as consumers, not as true participants. You allow them a method for ratifying decisions that are made by others, but you eliminate the methods by which they might first, inform themselves; second, organize; and third, act in such a way as to really control decision-making. The idea is that our leaders control us, not that we control them. That is a very widespread view from liberals to conservatives. And how do you achieve this? Well, there are lots of ways. One of them is by by turning elected offices into ceremonial positions. If you could get to the point where people would essentially vote for the Queen of England and take it seriously, then you would have gone a long way toward marginalizing the public. We’ve made a big step in that direction.
QUESTION: You’re saying that we as free individuals — we can say anything we want to, for example.
CHOMSKY: But we don’t make use of those freedoms. Sophisticated mechanisms have been devised to prevent us from making use of those freedoms. In a society where the state does not have the power to coerce, other mechanisms must be found to ensure that the population doesn’t get in the way — indoctrination, for example, or elimination of popular organizations like unions. To have ideas, to interchange those ideas with others, to turn these ideas into possible programs, and to press for those programs — all this takes access to information. It takes an independent media. It requires organizations by which isolated people can group together.
Het is geen “risico” Ernst-Jan, het is een keuze.
In mijn ogen is dit een te radicaal antwoord Sonja. IPS beoefent goede journalistiek, werpt een licht op zaken die andere liever in het donker houden en is non-profit. Dat is geen collaboreren, dat is strijden voor evenwichtige nieuwsvoorziening. Dat kan je op een activistische manier doen, zoals de organisaties die jij noemde, of je presenteert je als een normaal persbureau. Die kunnen prima naast elkaar bestaan. Veel mensen nemen niet eens de moeite om naar die activistische instellingen te luisteren, uitzonderingen als M. Moore daargelaten. Een persbureau daarentegen wordt serieuzer genomen, bijvoorbeeld door belangrijke politci. IPS onderhoudt bijvoorbeeld goede contacten met Kofi Annan.
Als de strijd nou eens op twee fronten wordt gevoerd? Aan de ene kant de bikkelharde wijze van bijv. Commondreams, aan de andere kant de rustige evenwichtige manier van IPS. Voor het grote publiek hebben we dan nog David Fenton.
Grappig, in feite staan wij aan dezelfde kant, die van mensen voor een meer evenwichtige nieuwsvoorziening, maar we blijven het oneens over de details. Als mensen als wij de gelederden nooit sluiten, houden Murdoch en zijn vriendjes vrij spel.
Radicaal? Waarom is het nu nodig om met zo’n bekende term mij te marginaliseren Ernst-Jan? Is dat misschien iets reflexmatigs?
Wat je stelt klinkt natuurlijk allemaal heel aannemelijk als idee, maar de realiteit is anders. Je kunt bij wijze van proef een paar negatieve artikelen over Israël schrijven. Dan is het zo gebeurd met IPS, no problemo, dag kantoortjes en netwerkjes.
Een “normaal persbureau” – ik neem aan dat je hiermee de mainstream bedoelt, de commerciële massamedia?
Natuurlijk wordt een persbureau dat ‘meedoet’ serieuzer genomen, zo serieus dat iedereen blij is met de aandacht voor haar artikelen – en verder veranderd er niets. Fox News wordt ook serieus genomen Ernst-Jan, en blijkbaar wil het IPS in die sector meedoen. Door belangrijke politici serieus genomen – en verder verandert er niets. Blijf kijken naar de feiten, niet naar ideeën, meningen en veronderstellingen. Er zijn heel veel mensen met contacten met Kofi Anan – en wat heeft die gepresteerd? Het gaat niet om namen Ernst-Jan, maar om resultaten, dat zul je toch wel met me eens zijn?
Natuurlijk zal ik een strijd op twee fronten toejuichen, dat is al beter dan op dat ene front nu. Overigens vind ik der karakterisering van CommonDreams als zijnde ‘bikkelhard’ nogal twijfelachtig. Dat de waarheid ‘bikkelhard’ is, is wel een feit. Het zijn keurige inhoudelijke artikelen. Bikkelhard is (weer) Fox News, die had laatst een ‘show’ met het thema ‘What’s the fuss about torture’. Dat zijn de grote jongens, die serieus genomen worden, tot in het Amerikaanse Congres toe. Maar daar wil je toch niet bijhoren?
Wat ‘serieus nemen’ betekent voor de burger, is dat zij nog steeds denkt dat wat gedrukt staat ook waar is, en hoe groter de krant (=investeerders), hoe meer ‘waar’ het is.
Wil je politici of invloedrijke personen targeten, dan begin je geen persbureau, maar een politieke organisatie. Wil je Derde Wereldlanden correct informeren, dan moet je er naartoe. Het probleem in dit alles is natuurlijk dat mensen niet echt te porren zijn voor werk dat niet betaalt, om als staatsgevaarlijk te boek te komen staan, en men een kantoor aan huis zal moeten nemen. Dat kun je een cynische opmerking noemen, maar het is wel de realiteit.
Ik twijfel er niet aan dat wij het in de basis met elkaar eens zijn Ernst-Jan. Ik val je ook niet aan, dat is geenzins mijn bedoeling. Alleen ik wil je graag voorlichten over de mechanismen van democratische instituten (of die onder die vlag opereren) om alles wat naar werkelijke democratie ruikt (zoals vrijheid van informatie en vrijheid van meningsuiting) om zeep te helpen: “So, therefore we have to have what Walter Lippmann, back in 1920 or so, called the “manufacture of consent.” We have to ensure that actual power is in the hands of what he called a specialized class — us smart guys — who are going to make the right decisions.”
Zie Walter Lippmann, uit het boek ‘Public Opinion’:
http://www.thirdworldtraveler......onage.html
En algemeen: http://en.wikipedia.org/wiki/Walter_Lippmann
Wil je iets gaan doen in de journalistiek: dit is basisliteratuur.
“IPS beoefent goede journalistiek, werpt een licht op zaken die andere liever in het donker houden en is non-profit. Dat is geen collaboreren, dat is strijden voor evenwichtige nieuwsvoorziening.”
Lachertje!
http://ipsnews.net/news.asp?idnews=38204
“JERUSALEM, Jun 16 (IPS) – As Hamas forces seized control of the Gaza Strip this week”
Hamas seized control? Hamas is de winnaar van de verkiezingen en is de regeringspartij, dus is de baas in Gaza. Geheel in lijn met de commerciële massamedia suggereert het IPS dat Hamas een clubje illegale terroristen zijn.
“the more moderate Fatah forces”
More moderate? Hetzelfde recept als boven – een regelrechte leugen. Begin eens met de geschiedenis van Fatah in de Wikipedia of zo.
“Israel was withdrawing its forces from Gaza, pulling down all the settlements it had built there, and the Palestinians had not had to make any concessions.”
Ach, nog meer leugens…
Nee laat maar, IPS doet ook aan ‘manufacturing consent’ voor de vernietiging van de Palestijnen, net als de rest. En daarom krijgt IPS ‘toegang’ en 3 kantoortjes.
Pingback: Spotlight Effect - de communicatieblog van Nederland » Bloggen wordt onderschat