Amstel Hotel als alternatief kraakpand
Als mensen met elkaar in contact treden vindt er zonder uitzondering communicatie plaats. Deze communicatie kan zowel verbaal als non-verbaal zijn. Hoewel non-verbale communicatie doorgaans een onbewust proces is, draaiden Ernst-Jan, Peter en Philip namens Spotlighteffect de rollen om. Hoe reageert een omgeving als het gehele handelen tegen de ongeschreven wetten van die omgeving indruist? Waar is dit beter te testen dan in het mondaine Amstel Hotel. Met skinnyjeans, wilde en uiteraard vette haren, gympen van All-Stars en Razorlight-bovenkleding bezochten drie van uw bloggers het sfeervolle terras van Michelin-ster restaurant La Rive.
Natuurlijk, een hotel is in principe openbaar terrein. Allen zijn we ook wel eens in zulk een verblijf geweest, maar nog nooit onder deze omstandigheden. Op onze omafietsen komen we rond 22.15 uur aanrijden. We parkeren onze bolides schuin voor het hotel en lopen ietwat lacherig naar de ingang. Een strak geklede portier kijkt ons aan. Wat te doen? Het beste idee dat de fietstocht ons bracht, wordt ten uitvoer gebracht. We wensen hem een ‘goede avond’ en stappen zonder uiterlijke twijfel op de rode loper. De grap dat we ‘een afspraak met een goede en tevens peperdure hoer’ hebben wordt voorlopig terzijde geschoven.
Een wereld van prachtige kroonluchters en stijlvolle zitbanken treedt ons tegemoet. De al even smaakvolle receptioniste kijkt ons aan. Elk oog voelt priemend. Of is dit puur persoonlijke perceptie? Met moeite kunnen we een kleine-jongen-grijns onderdrukken. Maar waar is het terras, waar kunnen we wat drinken? Al snel fluistert Ernst-Jan in mijn oor dat hij ergens stoelen ziet staan. Recht door het restaurant banen we ons een weg naar de glazen schuifdeur die openstaat. Via een kleine bocht vinden we ons terug aan de ingang. Het moet er uit hebben gezien als drie olifanten in de spreekwoordelijke porseleinkast die de uitgang (of in dit geval de ingang) niet konden vinden en dus maar door het glas stormden.
Een klein bordje vraagt ons te wachten tot het moment dat we naar een tafel worden gewezen. We kijken het terras op en zien vooral gefortuneerde Russen en zwaar opgemaakte vrouwen in chique poncho’s. Ons oog valt direct op de fles champagne die aan letterlijk iedere bezette tafel wordt gedronken. Als een van de medewerkers op ons afstapt, wijst hij naar de bar. Verschillende tafels zijn vrij, maar op dit moment klaarblijkelijk niet ‘beschikbaar’. Willen ze deze rocksterren soms niet tussen hun gasten hebben? We beginnen rustig en bestellen een gin-tonic. Als we ook Corona hebben besteld is het tijd voor een volgende zet. We voelen ons gediscrimineerd, in onze eer aangetast: meneer, krijgen we nou nog een tafel!? De ober realiseert zich er niet langer onderuit te kunnen en vindt een plaatst aan het water. Twee zakenmensen kijken ons in eerste instantie vragend aan, om daarna dubbelzinnig te lachen. Is dit een openlijke invitatie tot een wilde nacht met vijf mannen? Wij passen in ieder geval.
Als ook de espresso prima bevalt, besluiten we om een grotere tafel te vragen. We lijken het vertrouwen gewonnen te hebben en worden naar de andere kant van het terras gewezen. Zelfs onze stoel wordt aangeschoven, hebben ze echt te maken met drie nieuwe muzikanten die hier zojuist hun eerste gouden plaat zijn komen vieren? Het is weer tijd voor alcohol. We bestellen een Oostenrijkse witte wijn. Peter geniet zichtbaar en besluit de druif openlijk te prijzen: ‘Wow, dit smaakt een beetje, een beetje, zoals de huiswijn van Albert Heijn!’ Geen van de gasten reageert echter. Als ook het verhaal van een stoned gevoerde duif niet tot afkeurende blikken leidt, trekken we de conclusie slechts door buitenlanders omgeven te zijn.
Niet veel later lijkt Jan Wolkers het terras op te lopen. Wilde grijze krullen, onverzorgd voorkomen, een korte spijkerbroek en een nogal lelijk overhemd trekken onze aandacht. We zijn verslagen, het kan bonter. Ons rest enkel nog het vragen van de rekening. We voelen ons direct een stuk lichter. Als we allemaal de lampjes van onze fiets hebben gevonden gaan we naar huis. Heerlijk, zo’n studentenkamer.
Geniaal :)
Al met al werden we vriendelijk geholpen, tien keer beter dan in de meeste Amsterdamse horeca. En een dure tent, waar ze toch vriendelijk voor iedereen zijn, dat is pas klasse!
super actie!