Kunnen kranten ooit de spontaniteit van blogs kopiëren?
Zojuist heb ik het derde hoofdstuk van mijn ebook over bloggen gepubliceerd. Ik schrijf het Wired-style: elk hoofdstuk lever ik over aan het publiek. Die kunnen er gehakt van maken of goede aanvullingen in de reacties zetten. Truth be told, ik ben al een paar maanden zoet met interviews, het uitschrijven daarvan en de transcripties vervolgens omgieten in een kort hoofdstuk. Best een uitdaging.
Gelukkig levert het proces veel interessante inzichten op. Zo vertelde Carl Konigel, hoofdredacteur van opinieblog Sargasso, mij een korte geschiedenis over blogs en kranten.
“Toen we begonnen konden we Nederlandse kranten te snel af zijn door online buitenlandse kranten te volgen. Die voorsprong is nu ingelopen. Nrc.next lijkt volledig geïnspireerd op de nieuwe stijl die bloggers hebben geïntroduceerd, dat nieuwsgierige. En veel beeld. Dat hebben ze goed uit de blogosphere opgepikt. Een deel van het gras is voor onze voeten weggemaaid. Maar we hebben nog wel steeds een voorsprong wat betreft interactie met lezers. Ook die halen ze binnenkort in. Wij zijn gewoon vrijwilligers die het naast hun banen doen, terwijl zij 24 uur per dag teams beschikbaar hebben. Die strijd winnen ze dus. Maar de spontaniteit en de vrijheid kunnen ze waarschijnlijk niet evenaren.”
Ik ben benieuwd of Carl gelijk heeft. Wellicht komen kranten binnenkort tot het inzicht om een blogger te omarmen en de redactievloer op te loodsen. Hij of zij kan die spontaniteit prima introduceren, zolang de vrijheid maar groot genoeg is. Wat denk jij?
Dan worden bloggers dus gewoon journalisten, probloggers zo je wilt. maar dan met een iets grotere bek.
Op het moment dat kranten bloggers gaan omarmen, zullen deze een stukje spontaniteit en vrijheid moeten inleveren.
Ja, maar hoeveel dat is de vraag? Een klein beetje zelfcensuur moet voldoende zijn – maar daar lijdt de spontaniteit niet onder toch?
Wat mij betreft niet, maar daar denken de conservatieve krantenredacties misschien anders over ;)
Wat ik, als journalist én blogger, zo heerlijk vind aan bloggers die dat ze in eerste instantie vanuit een passie voor een onderwerp bloggen. Journalisten schrijven, hopelijk, ook vanuit een passie. Maar dat is een hele andere passie. Dat is een passie voor het vak. Een journalist schrijft een reportage over een onderwerp en probeert zo goed mogelijk dat genre uit te werken. Een blogger schrijft een post over een bepaald onderwerp en probeert vanuit zijn passie zo goed mogelijk dat onderwerp uit te diepen. (Daarom vergeef ik bloggers stijlfouten veel gemakkelijker dan journalisten.) Dat verschil in passie, maakt een blogger spontaner, zoals Ernst – Jan beschrijft.
Nu is de vraag of je bloggers op de redactievloer moet hebben? Mijn antwoord is sowieso: ja. Alleen al omdat je het uit moet proberen. Ik juich het toe. Wel één belangrijk punt: laat die blogger ook vooral blogger blijven. Maak er geen journalist van. Dus, ja, behoud de vrijheid van een blog voor de blogger. Ook als ‘ie op een redactie werkt. (Al is het maar om het uit te proberen.)
Oeps, vergeten ‘mail reacties’ aan te vinken…
@Paul Je weet het onderscheid goed te verwoorden, kan ik me helemaal in vinden.
Maar beschouw jij jezelf als een bloggende journalist, een journalistieke blogger of houd je het gescheiden tijdens het schrijven?
@Jerry
Thanks.
Of ik een bloggende journalist ben? Of een journalistieke blogger? Pff. Verschilt per blogpost – hoewel het altijd een mix van beide is. Als ik schrijf over hoe het web journalistiek verandert, schrijf ik over mijn passie. En ben ik dus een journalistieke blogger. Maar als ik schrijf over een onderwerp dat minder met mijn passie te maken heeft en waarover ik schrijf vanuit een journalistieke invalshoek, ben ik eerder een bloggende journalist.