Communiceren is ook een vak
Henk ten Cate en Martin Jol zijn dit seizoen de eerste Nederlandse trainers die dit seizoen, al dan niet vrijwillig, vertrokken bij hun club. Na het vertrek van beide trainers – Ten Cate bij Ajax, Jol bij Tottenham Hotspur – kregen we een kijkje in de keuken van twee voetbalclubs uit de Europese subtop. En ik moet zeggen, dat zag er niet al te best uit.
Neem alleen al de persconferentie van Ajax, nadat bekend was geworden dat Ten Cate een contract bij Chelsea had getekend. Technisch directeur Martin van Geel deed het woord en de voormalige hoofdtrainer was in geen velden of wegen te bekennen. En niet omdat hij verhinderd was. Ten Cate vertelde op 14 oktober in het RTL-programma Voetbal Insite zelfs dat hij graag in eigen persoon zijn plotselinge vertrek bij Ajax had willen verklaren.
Dat de samenwerking tussen Van Geel en Ten Cate niet van harte ging, was al eerder
in het seizoen naar buiten gekomen. Tijdens een persconferentie naar aanleiding van een mogelijk vertrek van Wesley Sneijder naar Real Madrid – de transfer was toen nog niet beklonken – liet Ten Cate weten ‘dat hij al bezig was met een leven zonder Wesley Sneijder’ en ‘dat hij trots was dat een speler van Ajax voor zo’n hoog bedrag (27 miljoen euro, red.) naar zo’n mooie grote club vertrok’. Van Geel corrigeerde de trainer snel door te zeggen dat het nog helemaal niet zeker was dat Sneijder naar Real Madrid zou gaan en dat Ajax wat betreft historie en status niet zo veel kleiner was dan De Koninklijke.
Verbazingwekkend toch? Twee mensen die voor een fors salaris dagelijks met elkaar samenwerken binnen een beursgenoteerd miljoenenbedrijf kunnen nog niet eens het zelfde standpunt innemen tijdens een interview. Je zou denken dat ze van tevoren toch even overleggen wat ze gaan zeggen, in plaats van elkaar tegen te spreken en daardoor de geloofwaardigheid van de clubleiding in diskrediet te brengen.
Amsterdams poldermodel
Volgens Johan Derksen, de hoofdredacteur van Voetbal International, is het aantrekken van de middelmatige spelers Jurgen Colin, Laurent Delorge en Dennis Rommedahl ook te wijten aan de slechte verstandhouding tussen Ten Cate en Van Geel. Omdat ze voor elke positie een andere speler wilden halen werden er uiteindelijk compromissen gesloten. In dit geval werd er niet al te veel geld verspild, want alleen voor Rommedahl werd ongeveer één miljoen euro betaald. Maar de Europese resultaten van de Amsterdammers spreken nou niet bepaald in het voordeel van het transferbeleid.
Ook in NOS Studio Voetbal kwam Ajax er niet al te best vanaf. Oud-spelers Keje Molenaar en Sjaak Swart kwamen op 21 oktober samen met het vaste panel tot de conclusie dat de functie van veel directieleden onduidelijk is omschreven. Zo zouden Piet Keizer en Martin van Geel elkaar in de weg lopen omdat zij beiden min of meer als technisch directeur zijn aangesteld. Een compromis tussen drie mensen dus. Voortaan heet dat een Amsterdams poldermodel.
Londense zakenlui
Ook bij Tottenham Hotspur – vorig jaar vijfde in de eindrangschikking van de hoogste Engelse afdeling, momenteel terug te vinden op de achttiende plek – bleek de samenwerking tussen trainer en technisch directeur verre van optimaal. Doorgaans zijn de ‘managers’ in Engeland bevoegd om spelers aan te trekken. Zo spendeerde Liverpool-trainer Rafael Benitez deze zomer circa zeventig miljoen euro aan transfers.
Martin Jol had echter geen enkele zeggenschap toen Tottenham voor ruim veertig miljoen (meer dan zestig procent van de begroting van Ajax, red.) aan spelers aantrok. Dat vertelde de trainer zondagavond hoogstpersoonlijk in NOS Studio Voetbal. Jol wilde Sylvain Distin, Martin Petrov en Elano halen. Die laatste twee spelers komen sinds de zomer voor Manchester City uit, dat op dit moment derde staat in de Premier League, en zijn bovendien international voor respectievelijk Bulgarije en Brazilië. Tottenham sloeg de mening van Jol, een groot vakman volgens collega-trainers, in de wind en trok uiteindelijk vier jonge onervaren spelers aan (allen 21 of jonger) en de 23-jarige Darren Bent als stand-in voor Tottenhams sterspeler Dimitar Berbatov. Volgens Jol omdat de eindverantwoordelijken voor de transfers geen ‘voetbalmensen’ zijn. Het zijn zakenlui die wilden dat hun investeringen in de toekomst nog geld zouden opleveren en met Jols kandidaten – respectievelijk 29, 28 en 26 jaar oud – was die kans minder aanwezig. Misschien zijn de zakenmannen in Londen vergeten dat spelen in de Champions League ook een boel geld oplevert. Helaas voor hen dat een achttiende plek daar nou nét geen recht op geeft.
Het kijkje in de keuken bleek een kijkje in de beerput. Twee miljoenenbedrijven waarin de eindverantwoordelijken niet naar elkaar luisterden. Als ze al met elkaar praatten. Ja ja, heren. Communiceren is ook een vak.
Colin en Delorge zijn voor de breedte gehaald, op het moment dat Babel en Sneijder nog gewoon deel uitmaakten van de selectie. Dat je vervolgens door Slavia wordt uitgeschakeld op een moment dat het te kort dag is om waardige vervangers aan te trekken, heeft naar mijn mening niets met het transferbeleid te maken. Het missen van de vooraf ingecalculeerde aanwezigheid van Babel, Sneijder en Davids (blessure) is een behoorlijke aderlating, terwijl ook Luque er toen nog niet bij was en Suarez pas een training had meegedaan. Zo slecht vind ik het dus allemaal nog niet.
Zowel Suarez als Luque stonden in de belangstelling van de traditionele Top-3, en beide keren ging Ajax er mee vandoor. Met Riera waren ze heel ver, maar mede door een dreigende bondscoach en sluimerende interesse van Real ging de transfer niet door. Voor Sneijder is gewoon geen betaalbare vervanger aan te trekken.
Het doet er niet toe of Sneijder en Babel er nou wel of niet waren. Want ik mag hopen dat er in Amsterdam, Nederland of elders in Europa toch betere spelers voor de breedte rondlopen dan Delorge en Colin. Vergeet niet dat Colins fout uit bij Slavia het dodelijke tegendoelpunt inluidde. En tegen Dinamo Zagreb zat iedereen al een tijd bij de selectie.
Het is ook niet héél slecht, maar worden de beleidsbepalers bij Ajax tegenwoordig ingehuurd om het goed te doen of om te voorkomen dat het allemaal zo slecht nog niet is??
Correctie: … om ervoor te zorgen dat het allemaal zo slecht nog niet is.
Wanneer haal je spelers ‘voor de breedte’? Wanneer ze eigenlijk tekortkomen voor de basis en dus gedwongen vaste bankzitters zijn? Hoe zit het dan met concurrentie en scherpte binnen een spelersploeg?
Ik vind dat de insteek ten allen tijde moet zijn dat er enkel en alleen kwaliteit wordt gehaald, tenzij het om jonge talenten gaat. In dat licht bezien hebben zowel Ajax als Tottenham jammerlijk gefaald lijkt me.