In haar tijd werden mensen zoals wij ‘stuudjes’ genoemd
Als de zon scheen zag je de plukken stof onder tafel liggen. De kamer werd onbehaaglijk warm en het raam was met geen mogelijkheid open te krijgen. Het duurde soms tien minuten voordat de computer was opgestart, terwijl andere computers al een jaar voorzien waren van een simpel stukje papier waar ‘defect’ op stond geschreven. Soms rook het er niet fris en het toetsenbord lag vol met stiekem mee naar binnen genomen lunchpaketten. Vooral in de middaguren was het moeilijk om je voor langere tijd te concentreren. Als aan een groot lint vastgebonden zag ik duizenden toeristen aan mij voorbijgaan op de binnenplaats. Het is een plek die ik ga missen. Langzaam liep de zaal leeg.
Zonder met elkaar te praten waren we een hechte groep geworden. We kenden elkaar niet, maar leken alles van elkaar te weten. Maandenlang. Het meisje die altijd haar papieren netjes ingebonden naast haar had liggen. Haar grote zwarte tas die ze triomfantelijk op het bureau neerzette, om vervolgens lief naar de anderen te lachen. De jongen die dag in dag uit aan het coderen was en zich gebiologeerd boog over een bestand met duizenden getallen. Zijn buurman, met wie hij elk uur espresso ging drinken. Wat was hij aan het doen? En het mooie meisje die wel Argentijns of Portugees móest zijn. De lessen waren afgelopen, je had een goede reden nodig om hier nog te zijn. Hier werd alleen nog gewerkt aan scripties, hier zat de toekomst van onze maatschappij: hier werd afgestudeerd.
We begonnen het begin van dit kalenderjaar met een flinke groep. Sommigen kwamen elke dag, de ander liep twee keer per week de zaal binnen. Soms was er geen plek, het was zaak er vroeg een te bemachtigen. Maar elke week verdwenen er mensen. Op weg naar de maatschappij, de studiezaal voor altijd achter zich gelaten. Tegen het eind van de maand juni viel het ook de immer vrolijke kantinejuffrouw op. In haar tijd werden mensen zoals wij ‘stuudjes’ genoemd. Mensen met ambitie zo u wilt. Maar het werden er steeds minder. Het werden er zo weinig dat er op het eind niet meer gevochten hoefde te worden om een plek. Het was duidelijk dat iedereen zijn eigen plek had. Stilzwijgend waren er tussen de zwijgende vrienden regels ontstaan.
En ook ik was er. Als een van de laatsten kwam er gisteren een einde aan het hoofdstuk dat op de inhoudsopgave van mijn studententijd de titel ‘Communicatiewetenschap’ zal krijgen. Hoe iemand zich kan hechten aan een plek. Een gedwongen verlengstuk van je woonkamer: de studiezaal in het Bushuis. Het is een plek die ik ga missen. En langzaam liep de zaal leeg.
Gefeliciteerd Phil!
Dankjewel Ørv!!
Als je het zo brengt, is afstuderen wel het laatste wat ik wil….
Edoch, gefeliciteerd.
Neem alle tijd Jer…
Mooi verhaal Phil!
Gefeliciteerd!
Congrats! What’s next?
Moet ik nu via de website die met stippen tegelijk aan het stijgen is in mijn persoonlijke favorietenranglijst vernemen dat jij bent afgestudeerd? Ongelofelijk!
Van harte Phil, ik neem mijn hoed af en maak een diepe buiging. Gezien het feit dat ik niemand ken die zijn Comm.wetenschappen binnen 9 jaar heeft afgerond (denk even aan voetbal ;-)) vind ik het nóg knapper :-P
Maar ja, als jij er ook 9 jaar of langer over had gedaan, had ík het nog wel eens willen zien etc etc
Felicidades amigo
Gracias Cristobal :) !
Leuk geschreven!
Groetjes.