Londense kwaliteitskrant gat in de markt?
“Een kwaliteitskrant opzetten in London, zou dat lukken?” vroeg ik deze week aan de redacteuren van twee kwaliteitskranten: Frank Poorthuis van de Pers, en Jaya Gibson van de Epoch Times.
Ik verbaas me namelijk dagelijks over de gratis kranten hier; de London Lite, de London Paper en de Metro. Niet alleen vind je in alledrie hetzelfde nieuws maar vooral zorgt hun voorkeur voor verhalen over moordpartijen, aanrandingen en andere narigheid ervoor dat ik na zonsondergang het liefst niet meer de straat op wil. Ook de kwaliteit van de stukjes laat te wensen over, vaak zijn het snack-size items waarin enige vorm van analyse ontbreekt, om over het roddelgehalte nog maar niet te spreken.
Ik ben overigens niet de enige die hier problemen mee heeft, toen het gratis dagblad de London Paper werd gelanceerd in augustus van dit jaar grepen veel kranten dat feit aan om een discussie over de rol van de ‘traditionele’ kranten te houden. Zo liet mediaspecialist Roy Greenslade de BBC weten dat hij bezorgt was dat de gratis bladen de kwaliteit van de journalistiek ondermijnen. “Gratis kranten hebben van nature minder journalistieke middelen. Ze (de gratis bladen) zullen hoogst waarschijnlijk slechts reactief zijn, en zeer afhankelijk zijn van persagentschappen voor hun verhalen. Ze zullen ons wel vertellen wat er gebeurt maar niet hoe en waarom” zo meent hij.
De eerlijkheid gebied echter te zeggen dat niet iedereen in de mediawereld het met hem eens is. Steven Hatfield, redacteur bij de London Paper, meent dat het vooral jonge lezers zijn die zich voor de gratis kranten interesseren. Die lezers, mensen in de leeftijd 18 tot 35, vormen een doelgroep die normaal geen krant zou lezen, claimt hij. Ook deelt hij de opvatting van Greenslade niet dat er minder kwaliteit te vinden zou zijn bij de redactie van de gratis dagbladen. “Er is een boel vaardigheid nodig om korte stukjes te schrijven maar wel de essentie te vangen van een verhaal of kwestie.”
Maar wat betekent dat voor mijn gratis kwaliteitskrant?
Er circuleren dagelijks zo’n 2 miljoen gratis kranten in Londen. Alleen al 980.000 mensen lezen iedere dag de Metro. Als je van die lezers een deel kan overtuigen jouw krant te lezen lijkt succes dus verzekert. Een kennis die een gratis blad over het Londonse nachtleven is begonnen beaamde dat er plek zou zijn voor zo’n krant als je echt ‘iets anders’ biedt. Hij was zelf een gratis blad begonnen met slechts 3000 pond. Ook als je het succes van de gratis krant de Pers overweegt (een oplage van 500.000) zou dat er ook voor pleiten dat een kwaliteitskrant het goed zou kunnen doen.
Wat is er nodig om een krant als de Pers te maken? Wie leest hem en waar zit het kwaliteitsaspect in vroeg ik daarom aan Frank Poorthuis, hoofdredacteur van de Pers?
“We proberen een krant te maken die niet de geëigende paden opgaat”, schreef hij op de vraag wat het succes van de Pers verklaart. “Nieuws is overal. En ook wat niet door andere media als ‘nieuws’ wordt gezien. Mooie verhalen willen we laten zien. En we zoeken antwoorden op de vragen die ons intrigeren.Ik denk dat de mensen kunnen zien dat we een apart verhaal durven te maken.”
“We werken niet voor doelgroepen. We werken voor mensen van wie we denken dat ze nog een verhaal durven te lezen dat langer dan 100 woorden is. Jong en oud” luidt zijn antwoord op de vraag wie de lezers van de Pers zijn. “We zetten ons niet af tegen anderen (Metro en Spits) schrijft hij, maar, voegt hij er aan toe: “We denken wel dat het een misvatting is dat mensen eenheidsworst willen. We bieden originaliteit, een (hopelijk goede) eigen toon. Antwoorden op vragen waarvan wij denken dat die de mensen ook bezig houden. We zijn kritisch op onzin, maar hebben liefde voor het detail en een beetje vrolijkheid.”
Over die vrolijkheid schrijft hij ook nog: “Veel nieuws is slecht nieuws, dat vind je ook bij ons. Maar we proberen te kijken naar de dag van na het nieuws, naar oplossingen waar dat nieuws voor staat, naar een onverwachte invalshoek.” “En we gooien niet te veel doden op een pagina” zegt hij tenslotte nog.
Het verhaal van Poorthuis sluit grotendeels aan bij een andere krant die ik tegenkwam op mijn zoektocht naar het geheim van de gratis krant: het blad met de illustere naam de Epoch Times, refererend aan het nieuwe millenium. De krant die met een oplage van rond de 10.000 een dwerg is vergeleken bij de Pers, richt zich echter net als die laatste op het belezen publiek. Ook General Manager en redacteur Jaya Gibson probeert een krant te maken die de lezer serieus neemt, met artikelen boven de 200 woorden.
Op de vraag wat zijn krant doet verschillen van de freebies antwoord hij “We hebben principes: we houden ons bij de feiten, we kijken naar de context, en bieden een vernieuwend perspectief, een in depth read.” Hij verteld: “Wij kijken naar de zaken die de wereld bezig houdt en proberen onderwerpen te rapporteren die nog nergens anders zijn aangesneden.” Ook wijst hij dat de neutrale toon van de krant verschilt van veel kranten, inclusief de gratis bladen die je in Londen kunt krijgen, die openlijk een politieke kleur hebben of vooral dienen om geld te verdienen aan advertenties.
Hij denkt echter niet dat gratis kranten lezers weghalen bij de traditionele kranten. “Als de gratis kranten er niet zouden zijn zou niemand ze missen” zo meent hij. Wat betreft zijn blad kondigt hij aan dat in het nieuwe jaar de oplage zal verdubbelen. “Ons doel is om een invloedrijke krant te worden. Ik ben daar heel optimistisch over.”
Reden genoeg dus ook voor mij om optimistisch te zijn over mijn initiatief, dat wil zeggen als ik ergens een paar duizend pond weet te vinden. En als dat niet lukt kan ik altijd nog ingaan op het aanbod van Gibson om bij de Epoch Times te werken- onbetaald uiteraard.
Leuk stuk hoor!
Diepgravend stuk, interessant om te lezen. Eigenlijk zou je De Pers als internationale pionier kunnen zien.
De pers een succes? Een paar maanden geleden maakte de krant nog ongeveer 60.000 euro per dag verlies. Dat is voor geen enkele krant lang vol te houden, hoe (Kunstmatig) hoog je oplage ook is.
Het blad de @Bijfinancier@ zou een wereldoplage hebben. Niet laten zien waar je geld vandaan komt en intussen maar verhalen verzinnen om aandacht te trekken, net naast de topics die de andeen al verzorgen. Het is een economische wedloop.
Edo van Dishoeck zelfstandig adviseur