De noodzaak van de Verenigde Naties
Na zes dagen het VN-diplomaatschap te hebben nageleefd (zie hiernaast), ben ik veel te weten gekomen over de organisatie die het welzijn van onze wereld moet bewaren. De Verenigde Naties is een prachtig, nobel en inspirerend instituut. Als de VN-doelstellingen werkelijkheid worden, leven we op een eerlijker planeet.
Helaas klinken er binnen de VN meer woorden dan daden. Grootse plannen worden uitgesproken, speeches roeren bijna tot tranen en voornemens getuigen van een enorm engagement met het belang van de meerderheid. Maar tijdens de sessies waar de echte besluiten worden genomen, is er van de bereidwilligheid tot utilisme weinig meer over.
Besluiten binnen de Verenigde Naties worden vastgelegd in resoluties. Tijdens het samenstellen van de resoluties worden er sloten water bij de wijn gedaan. De tekst moet uiteindelijk zo worden dat elke diplomaat een goed resultaat aan zijn overheid kan presenteren. Vooral de grote landen steken vaak een stokje voor een initiatief waar de rest van de wereld beter van wordt. Dit leidt tot zwakke teksten en een resolutie is vaak gedoemd te eindigen als een nietszeggend document. Een van mijn delegatiegenoten legde met dodelijke precisie de vinger op de gevoelige plek: “Wat goed is voor de wereld, is slecht voor de Verenigde Staten, China en Rusland”.
Toch moeten we blijven geloven in de doelen van de Verenigde Naties. Het idealisme mag niet opzij gezet worden. De wereld heeft personen nodig die hun leven wijden aan het verbeteren van onze leefomgeving. Mensen als voormalig SG Kofi Annan, hoogleraar Cees Hamelink en elke diplomaat die in het utilisme blijft geloven. Tijdens deze week heb ik vertrouwen in de effectiviteit van de VN verloren. Maar mijn geloof in haar doelstellingen is alleen maar toegenomen.
Ik sluit graag af met een quote van de meest bewonderenswaardige Secretaris-Generaal die de Verenigde Naties ooit gekend heeft:
More than ever before in human history, we share a common destiny. We can master it only if we face it together. And that, my friends, is why we have the United Nations.
Kofi Annan, 31 December 1999
Leuk blog! Ik ga je volgen.
Het lijken de Holland Acht wel. Als je internationaal werkt, wordt alles met compromissen dood geknuffeld. Als je supernationaal werkt, heb je wel daadkracht maar geen soevereiniteit meer. Hoe ‘hoger’ je komt in de bestuur van de wereld, hoe complexer, en hoe minder zeggenschap burgers hebben omdat ze ‘t gewoon niet bevatten.
(Overigens zijn die RiMUN mensen vervelend, ze spammen me op mijn werk-adres op de universiteit, of ik nog studenten heb die mee kunnen doen. Heel misschien ga ik mezelf opgeven ;-)
Hey ernst jan!
Ik vond je briefje met je website ineens weer in mn agenda, dus ik dacht: ff kijken!
Leuk om te lezen. Hoop dat t goed met je gaat.
See you en alvast heel veel pleier in NY
x an (panama)