Een denkbeeldige tijdmachine schuilt soms in een wit apparaatje
De zon schijnt op mijn gezicht en mijn ogen zijn licht dichtgeknepen. Door het raam kijk ik eindeloos de verte in. Madredeus zingt met beheersing haar meesterwerk Oxalá. Wegdromend zie ik mezelf liggen op een strand. Ver weg en enkel het geruis van de zee. Zand tussen mijn tenen en zwaar haar van het zout. Af en toe het geluid van spelende kinderen en de wind. Mijn schouders branden en mijn huid voelt droog. Ik smeer me in met lage factor en neem een verfrissende duik. Als ik bij mijn handdoek aankom sla ik ‘m om mijn schouders. Terwijl ik op het verwassen hoekje bijt, kijk ik minuten lang richting de horizon. Vanavond drink ik wijn.
Niet veel later ben ik vijftien jaar jonger en zit ik op de achterbank van de Peugeot van mijn vader. Terwijl mijn moeder de cassette terugspoelt om op verzoek van mijn zusje voor de zevende keer Foreigner te draaien, draai ik aan het koord dat aan de pootjes van mijn veel te grote zonnebril hangt. De geur van mijn nieuwe espadrilles verspreidt zich door de auto. Als ik naar buiten kijk zie ik glooiende wegen en ontelbaar veel zonnebloemen. Het had een video van Air kunnen zijn. We zijn bijna op de camping. Zou er misschien nog even tijd zijn om naar het zwembad te gaan?
Mijn dromen spelen zich af in het buitenland. Muziek sleurt me vanmiddag heen en weer tussen verschillende periodes in mijn leven. Nog maar enkele maanden geleden was het niet de Spaarndammerstraat die me naar mijn voordeur leidde, maar 1st Avenue. De ironie van een overbevolkte stad die mensen individualistisch en eenzaam maakt. Het ironische gevoel dat ik zo mis en dat zo goed door The Eagles wordt beschreven. Ik kijk nog steeds naar buiten. Als mijn arm bijna van het rubberen kozijn glijdt schiet ik voor even terug in de realiteit. Ik reken het flesje Poland Spring niet af en de verse bagel verdwijnt uit mijn gedachten. Voor even zit ik met lege handen in de bus.
Mijn iPod speelt het volgende nummer. Geforceerd denk ik terug aan Pinkpop als Rage Against the Machine ‘Bullet in Your Head’ schreeuwt, Foreigner doet niet aan mijn zusje denken. Het moment is gevlogen. Het moment dat ik voor even een was met de muziek die zoveel zegt over de mooie dingen die ik al heb mee mogen maken. Kleine dingen. Grote dingen die mijn leven voor altijd wisten te veranderen. Achter elk nummer lijkt een verhaal te schuilen. Een herinnering waar ik soms in kan verdrinken. Door het raam kijk ik eindeloos de verte in. Ik ben bijna thuis.
herkenbaar, ik ben ook een sucker voor nostalgiemuziek. Mooi verwoord.
Heel herkenbaar, dat is absoluut de kracht van muziek.